PRIMENE

STAKLENICI , PLASTENICI, TOVILIŠTA

Poznato je da svi fluidi pa tako i vazduh kada se zagrevaju počinju prirodno da cirkulišu tako što se topliji slojevi podižu naviše, a hladniji se spuštaju ka tlu. U slučaju grejanja staklenika i plastenika konvencionalnim vrstama grejanja susrećemo se sa problemom velikih toplotnih gubitaka i nepoželjnog temperaturnog rasporeda po visinskim zonama. Naime, veći deo emitovane toplotne energije se sakuplja u gornjim slojevima vazduha gde kroz tanke i termički provodljive zidove prelazi u spoljašnju sredinu. Manji deo toplotne energije stiže do viših delova biljke, dok koren biljke koji se nalazi u zemlji, skoro da se uopšte ne zagreva. Zato se čak i kod korišcenja jeftinijih vrsta energenata, postavlja pitanje ekonomske isplativosti ovakvog grejanja sa veoma malim stepenom iskorišcenja toplotne energije.

Primenom grejnih kablova koji se postavljaju u zemlju, emitovana toplota iz kabla zagreva okolnu zemlju u zoni korenovog sistema i iskorišcava se tamo gde je najpotrebnija, gde se inicira rast biljke. Stepen iskorišcenja se još može povećati izradom termoizolacije ispod kablova na dubini koja zavisi od vrste zasada odnosno velicine njegovog korena. Grejni kablovi su veoma pogodni za grejanje tovilišta i uzgajališta za piliće.